SUNDAY XUNDAE SUNDAE

.

.

.

.

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ  โรงเรียนลูกบาศก์  ค่ะ  

                    สภาพอากาศวันนี้ไม่เป็นใจเอาซะเลย...

          เด็กสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ๆ พลางสะบัดเอาน้ำฝนออกจากร่มพลาสติกที่เพิ่งมีโอกาศได้หยิบมาใช้  สายฝนที่คงตั้งมาตั้งแต่คืนวานและยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่าย ๆ ทำเอาบรรยากาศโดยรอบของโรงเรียนลูกบาศก์วันนี้ดูอึมครึมกว่าปกติเสียเกือบเท่าตัว  ต้นไม้ที่เคยดูร่มรื่นในตอนเช้ากลับไปโบกไหวไปมาจากแรงลมอย่างน่าหวาดเสียว  เช่นเดียวกับสนามหญ้าที่ตอนนี้แทบจะแปรสภาพเป็นแอ่งน้ำขนาดย่อม ๆ ไปซะแล้ว  ถึงอย่างนั้นความหวานจากลูกอมคาราเมลที่แผ่นซ่านอยู่ในปากก็ช่วยคลายความหมองลงไปบ้างเล็กน้อย

          ตะวันฉายแทบจะนับวันที่เธอมาโรงเรียนได้  ถ้าไม่มาเรียนแบบวันเว้นวันก็มาสองวันแล้วหยุดไปเสียอีกสามวัน  ที่แน่ ๆ เธอเพิ่งทำลายสถิติการหยุดไปทั้งอาทิตย์มาหมาด ๆ  ซึงโชคร้ายที่ครั้งนี้เธอไม่ได้แจ้งลากิจไว้เหมือนครั้งก่อน ๆ ซะด้วย  และจะด้วยความรู้สึกผิดหรือความกระตือรือร้นที่จะมาโรงเรียนทำให้วันนี้เธอมาโรงเรียนซะเช้ากว่าปกติเสียอีก  ห้อง ม.4/1 ในตอนนี้จึงมีแต่เธอนั่งปั้นจี้ปั้นเจ๋ออยู่ประจำที่เพียงคนเดียว

          " พรุ่งนี้จะไปโรงเรียนจริง ๆ เหรอ ?  ไหวแน่นะ ?  "

          " ไหวดิ  อยู่จนจะครบอาทิตย์แล้วนะ  ไม่เป็นไรหรอกพี่ฟ้า  "

          " อาการเราไว้ใจได้ที่ไหนล่ะ  ถ้าเกิดล้มแบบคราวนี้ขึ้นมาอีกถ้าฟ้าไม่อยู่จะทำยังไง  "

          " ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วไง...  จะกินยาให้ครบด้วยเลยนะ...  ตะวันอยากไปโรงเรียน...  "

          " โอเค ๆ  ไปก็ไป  ตื่นเช้าหน่อยล่ะพรุ่งนี้ฟ้ามีเรียนเจ็ดโมง  แล้วอย่างอแงหาฟ้ากัน ! "

                    ไม่รู้ใครติดใครกันแน่...

          ตะวันหัวเราะให้กับอาการห่วงน้องแบบไม่เป็นเวล่ำเวลาของพี่ชายที่หลัง ๆ ชักจะถี่ขึ้นเรื่อย ๆ  ตั้งแต่อาการของเธอเริ่มกำเริบขึ้นมาอีกหลังจากสอบกลางภาค  ยิ่งคิดภาพพี่ชายเธอวิ่งวุ่นอยู่รอบ ๆ เตียงคนไข้ก็ยิ่งเรียกรอยยิ้มให้มากกว่าเดิมซะเท่าตัว  ตรงข้ามกับอาการที่ยังไม่ได้ดีขึ้นแต่อย่างน้อยก็ไม่ได้แย่ลงนัก  ไอ้ครั้นจะนอนโรงพยาบาลต่อไปก็รังแต่จะเสียเงินเปล่า ๆ

          ตะวันฝุบตัวลงกับโต๊ะพลางเหลียวไปมองนอกหน้าต่าง  ฝนยังตกอยู่อย่างสม่ำเสมอเช่นเดิม  ความจริงแล้วอากาศก็ค่อนข้างเย็นสบายและเหมาะกับการนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่มมากกว่านั่งแกร่วอยู่คนเดียวเสียอีก  เธออ้าปากหาววอดใหญ่ก่อนจะค่อย ๆ จมดิ่งอยู่กับตัวเองจนเผลอหลับไปไม่รู้ตัว

    .

    .

    .

    .

    .

    .

    .

    .

          " อ้าว  ตะวันมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ "

          " ชู่วว ว   เงียบ ๆ ซิตรอง  เดี๋ยวตะวันก็ตื่นหรอก "

          เสียงดังจริงเว้ย...

          " เราจะไม่ปลุกตะวันกันเหรอหมิง "

          " ให้ตะวันนอนต่อเหอะ  คงจะเหนื่อย ๆ มั้ง "

          " เราไม่เป็นไรหรอกหมิง "

          ฉันพึมพำเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวหมิงที่นั่งยอง ๆ เกาะอยู่กับขอบโต๊ะท่ามกลางความเงียบของทุกคนในห้อง  มากันจนครบตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...

          " สวัสดีตอนเช้า "  ฉันกวาดสายตาไปสบตากับสมาชิกในห้องที่ดูจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกันเท่าไหร่  ว่าแต่ฝนหยุดตกแล้วเหรอเนี่ย  บรรยากาศในห้องไม่ต่างจากอาทิตย์ที่แล้วเลยแฮะ  แบบนี้ตะวันขอเคลียร์...

                    " กลับมาแล้วค่ะ "

    .

    .

    .

    .

จบส่วนของภาคเรียนที่ 1

    . 

    . 

    .

    .

    .

    .

    . 

::;,. สรุป

→ ตะวันเริ่มขาดเรียนบ่อย ๆ ตั้งแต่หลังสอบกลางภาค  ล่าสุดคือหายไปซะทั้งอาทิตย์

→ สาเหตุที่แท้จริงเป็นปริศนา !?

→ มาโรงเรียนซะเช้ากว่าปกติทั้งที่ปกติก็มาเช้าอยู่แล้วเลยมานั่งหลับรออยู่ในห้อง

→ ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของตรอง  พบว่าสภาพเพื่อนในห้องดูเละจากระเบิดกันแทบจะถ้วนหน้า

→ ตะวันฉายหน่อยกู้ระเบิดออกโรง ( ฮา ) 

→ รวบรัดจบเทอมหนึ่งอย่างรวดเร็ว

→ แอบทิ้งระเบิดย่อม ๆ ให้ตัวเองไปซะงั้น

→ เหลือสอบอีกวันเดียว !!

→ อยากทำ TAG